37.4 C
Jalandhar
Wednesday, April 22, 2026
spot_img
Home Blog Page 165

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੰਜ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਧੀਆ ਲੰਘਦੀ ਹੈ !

0

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੰਜ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਧੀਆ ਲੰਘਦੀ ਹੈ !

(ਨਵੀਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ੁਰੂਆਤ)

ਡਾ: ਹਰਸ਼ਿੰਦਰ ਕੌਰ-0175-2216783

ਵਾਲਟ ਡਿਜ਼ਨੀ (ਮਿੱਕੀ ਮਾਊਸ– ਬਿੱਲੀ ਚੂਹੇ ਦੀਆਂ ਸਫ਼ਲ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਾਰਟੂਨ ਫਿਲਮਾਂ ਵਾਲਾ) ਨੇ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਦੂਜੇ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਰੁੱਝ ਜਾਓ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਏਨੇ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਕਰੋ ਕਿ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿਚ ਤਸੱਲੀ ਨਾ ਕਰਨ ਬਲਕਿ ਉਨਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਚਾਹ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ।
ਏਨੇ ਉੱਤੇ ਰੁਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਆਪਣਾ ਰੁਝੇਵਾਂ ਵਧਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਹੋਰ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਤੇ ਬਦਲਾਓ ਲਿਆਓ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਣ!
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਏਨੇ ਕਾਬਲ ਬਣ ਗਏ ਤਾਂ ਅੱਗੋਂ ਕੰਮ ਨੂੰ ਤੁਰਦੇ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਤਜਰਬੇ ਕਰਨ ਵਿਚ ਰੁੱਝ ਜਾਓ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਵੇਖਣ ਵੀ ਆਉਣ!
ਕਈ ਸੂਝਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਦੇ ਨਿਚੋੜ ਕੱਢ ਕੇ ਵਧੀਆ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਊਣ ਦੇ ਢੰਗ ਬਾਰੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ! ਇਨਾਂ ਸੁਨਿਹਰੀ ਸਤਰਾਂ ਨੇ ਕਈ ਢਹਿੰਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਜਾ ਚੁੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਉਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਰੰਗ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਹ ਹਨ:-

(1) ਝੂਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਵਕਤ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਕੁੱਝ ਸਮਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨ ਲਈ ਦਿਓ!
(2) ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਮੇਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਉੱਕਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ! ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਮਿਹਨਤ ਜਾਂ ਘਾਲਣਾ ਕਈ ਵਾਰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਖ ਤੇ ਸਾੜੇ ਦਾ ਬਿਨਾਂ ਵਜਾ ਕਾਰਣ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
(3) ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਫ਼ਿਕਰ ਕਰਨ ਤੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਹਰ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹਲ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਵੀ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਵੰਡਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
(4) ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਕੋਝੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਫਿਜ਼ੂਲ ਹੈ। ਇਸ ਤਰਾਂ ਆਪਣਾ ਅੱਜ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਮਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਚੇਤੇ ਇਹ ਰੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਗਿਆ ਵੇਲਾ ਫੇਰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਸਿਰਫ਼ ਪਛੁਤਾਵਾ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਅੱਜ ਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ ਮਾਣੋ!
(5) ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਧ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਹੱਸ ਖੇਡ ਕੇ ਵੇਲਾ ਲੰਘਾਉਣਾ ਹੈ। ਦੁਖ ਨੂੰ ਵਧ ਜਾਂ ਘੱਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਹੈ। ਬਿਲਕੁਲ ਇੰਜ ਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨੀ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
(6) ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਉੱਕਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਸਾਨੂੰ ਪਿਛਾਂਹ ਖਿੱਚਣ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਸਾਡੇ ਬਾਰੇ ਮਾੜਾ ਸੋਚਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਅਗਾਂਹ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਫ਼ਿਕਰ ਕਰਨ ਦੀ।
(7) ਰੱਜ ਕੇ ਮੁਸਕੁਰਾਓ ਤੇ ਹੱਸੋ! ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਅਸੀਂ ਇੱਕਲੇ ਹੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੂਝ ਰਹੇ! ਏਨਾ ਚੇਤੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਸਾਡੇ ਹਿੱਸੇ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ। ਹੋਰ ਵੀ ਇਨਾਂ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੇ ਹਨ। ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਝੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ!
ਇਨਾਂ ਨਿਚੋੜਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮੰਨਣ ਸਦਕਾ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿਚ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤਣਾਓ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਢਹਿੰਦੀ ਕਲਾ ਕਾਰਣ ਚਾਰ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਬੀਮਾਰੀ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਜਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗੀ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਏਨੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਸਦਕਾ ਤਣਾਓ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੀਆਂ ਕਰੌਨਿਕ ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੂਜੇ ਨੰਬਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।

ਕੁਈਨਜ਼ਲੈਂਡ ਦੀ ਅਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿਚ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅਨੇਕ ਬੇਸ਼ਕੀਮਤੀ ਸਾਲ ਤਣਾਓ ਦੀ ਭੇਂਟ ਚੜ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਇਨਸਾਨੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੋਟੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਰਾਨ, ਇਰਾਕ, ਅਫਰੀਕਾ ਤੇ ਯੂਰਪ ਦੀ ਲਗਭਗ ਪੰਜ ਤੋਂ ਛੇ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਜਨਤਾ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤਣਾਓ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਣਾਓ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ ਇਸ ਵੇਲੇ ਅਫ਼ਗਾਨਿਸਤਾਨ ਦੇ ਲੋਕ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪੰਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਬੰਦਾ ਜ਼ਰੂਰ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਤਣਾਓ ਸਹੇੜ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਤਣਾਓ ਸਹੇੜਦੇ ਨੇ ਜਪਾਨ ਦੇ ਲੋਕ ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਢਾਈ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਹੀ ਇਸ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ ਹਨ। ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਬਾਕੀ ਮੁਲਕ ਵੀ ਵਿਕਸਿਤ ਦੇਸਾਂ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਤਣਾਓ ਪਾਲਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਣ ਅਗਾਂਹ ਵਧਣ ਦੀ ਹੋੜ, ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤ੍ਰੇੜ, ਲੰਬੀ ਬੀਮਾਰੀ, ਘਟ ਆਮਦਨ, ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ, ਵਾਧੂ ਪੈਸਾ, ਇੱਕਲਾਪਨ, ਕੰਮ ਦਾ ਬੋਝ, ਆਦਿ ਹੀ ਲੱਭੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਤਣਾਓ ਸਹੇੜਨ ਲਈ ਬਥੇਰੇ ਲੋਕ ਨਿੱਕੀ ਤੋਂ ਨਿੱਕੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮੰਨ ਕੇ ਢਹਿੰਦੀ ਕਲਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ 16 ਤੋਂ 65 ਸਾਲ ਦੇ ਲੋਕ ਤਣਾਓ ਵੱਧ ਸਹੇੜਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਤਣਾਓ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਹੋਰ ਰੁਝੇਵੇਂ ਜਾਂ ਆਹਰੇ ਲੱਭ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਵੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਮੁੱਖ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤਣਾਓ ਪਾਲੀ ਰੱਖਣ ਨਾਲ 15 ਤੋਂ 20 ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਯਾਨੀ ਮੌਤ ਛੇਤੀ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲਾਵੇ ਵਿਚ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

ਸੋ, ਲੰਬੀ ਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਉਮਰ ਭੋਗਣ ਲਈ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰ ਹਨ :-

(1) ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਣ ਲਈ ਸ਼ਰਤਾਂ ਲਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁੱਝ ਪੂਰੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਾਸਲ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸੇ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਸਾਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਪੰਗੇ ਲੈਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਔਖੇ ਮਸਲਿਆਂ ਵਿਚ ਜਬਰੀ ਲੱਤ ਫਸਾਉਣ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
(2) ਹਮੇਸ਼ਾ ‘ਜੇ’ ਨੂੰ ਨਾਲ ਅੜਾਈ ਰੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਪੈਸੇ ਵੱਧ ਹੁੰਦੇ . . ., ਜੇ ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਹੋਰ ਹੁੰਦੇ . . , ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ . . . . . , ਜੇ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੀ . . . . ., ਆਦਿ। ਮਤਲਬ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੈ ਕਿ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣਾ ਅਸੀਂ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵਧ ਵੱਲ ਹੀ ਝਾਕਦੇ ਹਾਂ। ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਬਗ਼ੈਰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
(3) ਗਿਆ ਵੇਲਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਸੋ, ਜੋ ਕਲ ਕਰੇ ਸੋ ਆਜ, ਜੋ ਆਜ ਕਰੇ ਸੋ ਅਬ, ਤਹਿਤ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਤਕ ਕੋਈ ਮਸਲਾ ਜਾਂ ਕੰਮ ਟਾਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਵਾਰ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਚੀਜ਼ ਇਸ ਲਈ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਜ ਸਿਰਫ ਪਛੁਤਾਵਾ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤਣਾਓ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੰਦਰ ਵੜਨ ਲਈ ਰਾਹ ਪਧਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
(4) ਅੱਜਕਲ ਹਰ ਬੰਦਾ ਦੁਖੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤਣਾਓ। ਏਸੇ ਲਈ ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਪਸ਼ਬਦ ਬੋਲ ਕੇ ਮਨ ਅੰਦਰ ਭਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕੁੱਝ ਹਿੱਸਾ ਘਟਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰ, ਅਜ਼ਮਾ ਕੇ ਵੇਖੀਏ। ਮਾਰ ਕੁਟਾਈ ਕਰ ਕੇ ਜਾਂ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਮਨ ਅੰਦਰ ਭਰਿਆ ਗੁੱਸਾ ਕੱਢਣ ਦੀ ਥਾਂ ਕੁੱਝ ਕੁ ਮੂੰਹ ਦੇ ਪੱਠੇ ਹਿਲਾ ਕੇ ਮੁਸਕੁਰਾਉਣਾ ਤੇ ਹੱਸਣਾ ਸਿੱਖੀਏ। ਸਾਬਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਦੁਗਣਾ ਤਣਾਓ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲਾਗ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਵਾਂਗ ਇਹ ਦੂਜੇ ਦੇ ਮਨ ਅੰਦਰ ਵੀ ਖੇੜਾ ਭਰ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਘਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
(5) ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਚ ਨੁਕਸ ਕੱਢਣੇ ਬਹੁਤ ਸੌਖੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨ ਅੰਦਰ ਚਿੜਚਿੜਾਪਨ ਜਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜ਼ਬਾਨ ਬੇਵਜ•ਾ ਗੰਦ ਬਲਾ ਬੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਜਣਾ ਦੂਜੇ ਅੰਦਰਲੀਆਂ ਚੰਗਿਆਈਆਂ ਲੱਭ ਸਕਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਚੁਫੇਰੇ ਢੇਰ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮਨ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਭਰ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਤੇ ਦੋਸਤ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਹੀ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੰਬੀ ਕਰਨ ਵਿਚ ਸਹਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੂਜੇ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਈਏ ਪਰ ਮਾੜੇ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਬੰਦੇ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਚੰਗਿਆਈ ਜ਼ਰੂਰ ਲੁਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸੇ ਇਕ ਚੰਗਿਆਈ ਤਹਿਤ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਬਿਨਾਂ ਲੜੇ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਯਕੀਨਨ ਮਨ ਅੰਦਰਲੇ ਤਣਾਓ ਨੂੰ ਛੰਡਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਬਿਹਤਰ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨੀਆਂ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦਾ ਵੀ।
(6) ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਜੀਊਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਾ ਖੋਹਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਖ਼ਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੀ ਕਹਾਵਤ ‘ਲਿਵ ਐਂਡ ਲੈੱਟ ਲਿਵ’ ਵਧੀਆ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਊਣ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ।
(7) ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੀਡਰ ਅਤੇ ਸਫਲ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਵਿਚ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਵਹਿਣ ਵਿਚ ਵਹਿ ਕੇ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਉਲਝ ਕੇ ਜਾਂ ਜਾਤ-ਪਾਤ, ਅਮੀਰੀ-ਗ਼ਰੀਬੀ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੱਥਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ, ਅਸਲ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕੀਤਾ ਫੈਸਲਾ ਭਾਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਕੁੱਝ ਕੁ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰ ਦੇਵੇ ਪਰ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਕਰੋੜਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਫੈਸਲੇ ਲੈਣ ਨਾਲ ਮਨ ਅੰਦਰ ਅਥਾਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
(8) ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਆਈਆਂ ਔਕੜਾਂ ਦਰਅਸਲ ਇਕ ਵੱਖਰਾ ਤੇ ਤਗੜਾ ਸਬਕ ਦੇਣ ਲਈ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਵਧੀਆ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ! ਇਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜਿਹੜੀ, ਹਿੰਮਤ ਅੰਦਰ ਭਰਦੀ ਹੈ ਉਹ ਗੱਡੀ ਵਿਚ ਪੈਟਰੋਲ ਭਰਨ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਲੰਬਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
(9) ਰੋਜ਼ ਖੁੱਲ ਕੇ ਹੱਸਣਾ, ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨਾ, ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਕਰਨੀਆਂ, ਸਰੀਰ ਅੰਦਰਲੇ ਅੱਧੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੱਲਡ ਪ੍ਰੈੱਸ਼ਰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਖੋਜਾਂ ਸਾਬਤ ਕਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਕਈ ਲੰਬੀ ਤੇ ਸਰੀਰ ਰੋਗਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਣਾਓ ਹੋਣਾ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਸਰੀਰ ਅੰਦਰ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
(10) ਜੇ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਗ਼ਲਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਸੇ ਲਈ ਗ਼ਲਤੀ ਹੋ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੱਕੀ ਲਿਸਟ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬਹਿ ਕੇ ਝੂਰਨ ਦੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਸਬਕ ਸਿਖ ਕੇ ਅੱਗੋਂ ਤੋਂ ਨਾ ਦੁਹਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਰਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਰਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਓਨਾ ਹੀ ਵਧੀਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਤਣਾਓ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੰਦਰ ਵੜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
(11) ਮੈਂ ਇਹ ਦੁਹਰਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਮਾੜੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਜ ਨਾਲ ਤੋਰੀ ਰੱਖਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨ ਅੰਦਰ ਬਦੋਬਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਠਰੰਮਾ ਤੇ ਹਲਕੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਬੀਜ ਉਪਜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪ ਅਜ਼ਮਾ ਕੇ ਹੀ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ!
(12) ਆਪਣੀ ਹਉਮੈ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੱਠੇ ਪਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹੀ ਸਾਰੇ ਪੁਆੜੇ ਦੀ ਜੜ• ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਿਉਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਕਾਇਨਾਤ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੌਗਾਤ ਰਬ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲਾਹੀ ਹੀ ਨਹੀਂ? ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਅਗਾਂਹ ਤੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਚਾਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਤਣਾਓ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ! ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਜੋ ਕੁੱਝ ਹੈ ਉਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲੱਭ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣਾ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਚੇਤੇ ਰਹੇ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਕਿਤੇ ਠਹਿਰਾਅ ਨਾ ਆ ਜਾਏ ਬਲਕਿ ਲਗਾਤਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇ ਭਾਵੇਂ ਨਾ! ‘ਹੋਰ’, ‘ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ’ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਦਿਨ ਰਾਤ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਏਨਾ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਆਖ਼ਰੀ ਸਾਹ ਛੱਡਣ ਬਾਅਦ ਕੁੱਲ 200 ਰੁਪਏ ਦਾ ਸਮਾਨ ਹੀ ਫੂਕਣ ਲਈ ਲੋੜ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਸਭ ਏਥੇ ਹੀ ਧਰਿਆ ਰਹਿ ਜਾਣਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕਠਾ ਕਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਪਾਲੇ ਤਣਾਓ ਨੇ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੋਟੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਸੋ, ਬਹਿ ਕੇ ਝੂਰਨ ਤੇ ਰੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਜੋ ਕੁੱਝ ਮਾੜਾ ਵਾਪਰਿਆ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬਿਲਕੁਲ ਇੰਜ ਹੀ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਅਫਸੋਸ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਚੰਗੀ ਪੱਕੀ ਯਾਦ ਮਨ ਵਿਚ ਛੱਪ ਗਈ।
ਸੁਨਿਹਰੀ ਗੁਰ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾੜਾ ਵਿਖਾਉਣ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਕੱਟਣ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜ਼ਾਇਆ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਲਾਈਨ ਲੰਬੀ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਮੈਂ ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਊਣ ਦੇ ਢੰਗ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤੇ। ਵੇਖੀਏ ਕਿੰਨੇ ਜਣੇ ਇਨਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਕੇ ਰੱਜਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ! ਯਾਦ ਰੱਖਿਓ, ਫ਼ਾਇਦਾ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਸੋ, ਸੋਚਣਾ ਛੱਡ ਕੇ ਅਜ਼ਮਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਕੁੱਝ ਹੈ ਉਹ ਏਥੇ ਹੀ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਬਣਾ ਲਵੋ ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਨਰਕ!

ਕੁਦਰਤ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਇਹੋ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬਹਿ ਕੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਗਿਣ ਕੇ ਝੂਰਨ ਨਾਲੋਂ ਤੈਰ ਕੇ ਪਾਰ ਲੰਘੋ ਤੇ ਛੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ ਮਾਣੋ। ਜੇ ਚਾਹਿਆ ਕਿਨਾਰਾ ਨਾ ਵੀ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਹਿੰਮਤ ਹਾਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਨਾਰਾ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲ ਹੀ ਜਾਏਗਾ !

ਐਮ ਡੀ,ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਹਿਰ, 28, ਪ੍ਰੀਤ ਨਗਰ, ਲੋਅਰ ਮਾਲ, ਪਟਿਆਲਾ, ਫੋਨ ਨੰ: 0175-2216783

ਜਿਮੀ ਪੁਛੈ ਅਸਮਾਨ ਫਰੀਦਾ ਖੇਵਟ ਕਿੰਨਿ ਗਏ ?

0

ਜਿਮੀ ਪੁਛੈ ਅਸਮਾਨ ਫਰੀਦਾ ਖੇਵਟ ਕਿੰਨਿ ਗਏ ?

ਸੁਰਜਨ ਸਿੰਘ-90414-09041, ਮੋਹਾਲੀ

ਜਿਮੀ ਪੁਛੈ ਅਸਮਾਨ ਫਰੀਦਾ ਖੇਵਟ ਕਿੰਨਿ ਗਏ॥ ਸੇਖ ਫਰੀਦ/੪੮੮॥ ਹੇ ਫ਼ਰੀਦ! ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਜ਼ਮੀਨ ਅਸਮਾਨ ਗਵਾਹ ਹਨ ਕਿ ਬੇਅੰਤ ਉਹ ਬੰਦੇ ਏਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਗੂ ਅਖਵਾਉਂਦੇ ਸਨ।

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਅਖਵਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ। ਇਕ ਉਹ ਵੱਡੇ ਹਨ ਜੋ ਰਾਜ ਭਾਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਉਹ ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਤੀਜੇ ਉਹ ਜੋ ਸਿਆਸੀ/ਧਾਰਮਿਕ ਆਗੂ ਅਖਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਵੀ ਛੁਟਕਲ ਫੁਟਕਲ ਬਹੁਤੇਰੇ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡੇ/ਆਗੂ ਅਖਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਵੱਡਪਣ ਇਹੋ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਮੈਂ ਊਪਰ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਬਲਕਿ ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਦਾ ਕਸੀਦਾ (panegyric) ਹੀ ਕੱਢਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਜ਼ਲੂਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬੀੜਾ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਕਾਹਦਾ ਵੱਡਾ/ਕਾਹਦਾ ਆਗੂ? ਸੂਰਾ ਸੋ ਪਹਿਚਾਨੀਐ, ਜੁ ਲਰੈ ਦੀਨ ਕੇ ਹੇਤ॥ ਪੁਰਜਾ ਪੁਰਜਾ ਕਟਿ ਮਰੈ, ਕਬਹੂੰ ਨ ਛਾਡੈ ਖੇਤੁ॥ ਭਗਤ ਕਬੀਰ/੧੧0੫॥ ਊਹੀ ਸੂਰਮਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਹੈ ਜੋ ਮਜ਼ਲੂਮਾ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਮਜ਼ਲੂਮਾਂ ਲਈ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਟੋਟੇ-ਟੋਟੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਫੜੀ ਬਾਂਹ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਮੈਦਾਨੇ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਸ਼ੇਖ ਫ਼ਰੀਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡੇ/ਆਗੂ ਅਖਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਏਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਬਿਨਾ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਕੁਝ ਸਵਾਰੇ ਅਤੇ ਕੋਈ ਛਾਪ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਵਾਸਤੇ।

ਮੁਹੱਮਦ ਇਕਬਾਲ ਦਾ ਸ਼ੇਅਰ ਹੈ:- ਦਾਗੇ ਸਜੂਦ ਤੇਰੀ ਪੈਸ਼ਾਨੀ ਪਰ ਹੂਆ ਤੋ ਕਿਆ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਸਜਦਾ ਭੀ ਕਰ, ਕਿ ਜ਼ਮੀਨ ਪਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਹੇ। (ਪਦ ਅਰਥ: ਦਾਗੇ ਸਜੂਦ= ਮੱਥਾ ਟੇਕ-ਟੇਕ ਕੇ ਪਏ ਮੱਥੇ ’ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ। ਸਜਦਾ= ਮੱਥਾ ਟੇਕਨਾ। ਪੈਸ਼ਾਨੀ= ਮੱਥਾ)।

ਅੱਜ ਕਲ ਦੇ ਕੁਝ ਸਿੱਖ ਲੀਡਰਾਂ/ਆਗੂਆਂ ਦਾ ਇਹੋ ਕੰਮ ਹੈ। ਸੰਗਤ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਡਰਾਮੇ, ਵਿਖਾਵੇ ਲਈ ਗੁਰੂ ਘਰ ਮੱਥੇ ਟੇਕਣੇ (ਮੀਡੀਏ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਰੱਖਣੇ ਪਬਲਿਸਿਟੀ ਲਈ, ਤਸਵੀਰਾਂ ਖਿੱਚਣ ਲਈ)। ਸਦਕੇ ਜਾਈਏ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਕਿੰਨੇ ਢੰਗ ਹਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ, ਬੇਵਕੂਫ ਬਣਾਉਣ ਦੇ। ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਦੇ ਮਸਲੇ ਵਲੋਂ ਕੀ ਇਹ ਅਵੇਸਲੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਹਨ? ਸਿੱਖ ਵੀ ਏਨੇ ਭੋਲੇ ਹਨ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ‘‘ਸੋਨੇ ਦੋ ਅਗਰ ਵੁਹ ਸੋ ਰਹੇ ਹੈਂ ਗੁਲਾਮੀ ਕੀ ਨੀਂਦ ਮੇਂ, ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ ਵੁਹ ਖਵਾਬ ਅਜ਼ਾਦੀ ਕਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋਂ”।(ਮੁਹੱਮਦ ਇਕਬਾਲ)।

ਸਾਡੇ ਜਠੇਰਿਆਂ (ancestors) ਨੇ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਸੁਰਜੀਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਜਾਨਾਂ ਵਾਰੀਆਂ ਹਨ। ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਉਠਾਏ ਗਏ ਕਦਮਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਅਗਾਂਹ ਵਾਸਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਛੱਡੇ ਹਨ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਮਾਰ ਵੱਗ ਗਈ ਹੈ ਸਾਨੂੰ? ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਰਜੀਵੜਿਆਂ ਦੀ ਪਾਈ ਪੈੜ ’ਤੇ ਚਲਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵੱਲੋਂ ਸੁਤਿਆਂ ਆਗੂਆਂ/ਬਾਬਿਆਂ/ ਲੀਡਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਨਾ ਛੱਡੋ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਕਤ ਲੋੜ ਹੈ ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ, ਜੋ ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ।

ਗੁਰਬਾਣੀ ਉਚਾਰਨ ਬਾਰੇ ਅਸਹਿਮਤ ਵਿਚਾਰ

0

ਗੁਰਬਾਣੀ ਉਚਾਰਨ ਬਾਰੇ ਅਸਹਿਮਤ ਵਿਚਾਰ

ਸੁਰਜਨ ਸਿੰਘ—90414-09041, ਮੋਹਾਲੀ

ਕੁਝ ਵੈਬ ਸਾਈਟਾਂ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਆਕਰਣ ’ਤੇ ਚਲਦੀ ਚਰਚਾ ਮੈਂ ਪੜੀ੍ਹ ਹੈ। ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰਬਾਣੀ ਉਸ ਵਕਤ ਦੀ ਲੋਕ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰੀ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਕਰਣ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੀ ਬੋਲੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੈ। ਬੋਲੀ ਇੱਕ ਰੱਬੀ ਦੇਣ ਹੇੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਕਰਣ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੁਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਕਰਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਹ ਵੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਸਹੀ ਅਰਥ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਗੁਰਬਾਣੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਮਕਾਲੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸੀ। ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਸਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁਰੂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਨ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਸਮਝਣ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਖੂਬੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਫ਼ਰਮਾਉਂਦੀ ਹੈ:- ਬਾਣੀ ਬਿਰਲਉ ਬੀਚਾਰਸੀ, ਜੇ ਕੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਇ॥ ਮ:੧/੯੩੫॥

ਇਸ ਰੱਬੀ ਵਲਵਲੇ, ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਉਹੀ ਵਿਚਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗੁਰੂ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਵਲਵਲਾ ਨਹੀਂ ਉੱਠਿਆ, ਇਹ ਲਹਰ ਨਹੀਂ ਚਲੀ, ਉਹ ਇਸ ਤਰੰਗ, ਇਸ ਵਲਵਲੇ ਦੀ ਸਾਰ ਕੀ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਅਗਾਧਤਾ, ਇਹ ਡੂੰਘਾਈ ‘ਭਾਵਆਤਮਕ’ ਅੰਦਰਲੇ ਉੱਚੇ ਜਜ਼ਬੇ ਵਾਸਤੇ ਹੈ। ਵਿਆਕਰਣ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ‘ਵਰਣਾਤਮਕ ਰੂਪ’ ਨਾਲ ਹੈ, ‘ਬੋਲੀ’ ਨਾਲ ਹੈ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ‘ਵਰਣਾਤਮਕ ਰੂਪ’ ਤੋਂ ਨਾਵਾਕਿਫ਼ ਸੱਜਣ ਹੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਗਾਂ/ਮਾਤ੍ਰਾਂ ’ਤੇ ਕਿੰਤੂ ਪ੍ਰੰਤੂ ਕਰਦੇ ਸੁਣੀਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਦੀ ਬੋਲੀ/ਵਿਆਕਰਣ ਤੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀ ਬੋਲੀ/ਵਿਆਕਰਣ ਵਿੱਚ ਭਿੰਨਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਸਹੀ ਅਰਥ ਕਰਨ ਲਈ ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਆਕਰਣ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲੈਣੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਪਰ ਗੁਰਬਾਣੀ ਨੂੰ ਮੌਜੂਦਾ ਬੋਲੀ/ਵਿਆਕਰਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿਖਣ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰਨਾ ਗ਼ਲਤ ਹੈ। ਮਾਝੇ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਮਾਲਵੇ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਭਿੰਨ ਹੈ। ਕਲ ਮਾਝੇ ਵਾਲੇ ਕਹਿਣ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਮੁਤਾਬਿਕ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਲਿਖ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮਾਲਵੇ ਵਾਲੇ ਕਹਿਣ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਮੁਤਾਬਿਕ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਲਿਖ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਇਸ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਸਿੱਖ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਖਲਬਲੀ (turmoil) ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗੀ ਉਸ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਪਾਠਕ ਖ਼ੁਦ ਲਗਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹਿੱਜਿਆਂ (spellings) ਨਾਲ ਪੰਚਮ ਅਤੇ ਦਸਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਬਾਣੀ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਰੱਦੋ ਬਦਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਕੜਾਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ

0

ਕੜਾਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ

– ਇਕਵਾਕ ਸਿੰਘ ਪੱਟੀ ਮੋ. 98766-80404

ਗੁਰਮਤਿ ਮਾਰਤੰਡ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਕਾਨ੍ਹ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨਾਭਾ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਨੇ, ਇਕੇ ਫਰਸ਼ ’ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੜਾਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਛਕਾ ਕੇ ਜਾਤਿ ਅਭਿਮਾਨ ਅਤੇ ਛੂਤ ਦਾ ਰੋਗ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੌਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਕੜਾਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਦਾ ਨਾਮ ਪੰਚਾਮਿ੍ਰਤ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਕਬਿੱਤ ਨੰ 124 ਪੁਰ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ, ‘ਖਾਂਡ ਘਿ੍ਰਤ ਚੂਨ ਜਲ ਪਾਵਕ ਇਕਤ੍ਰ ਭਏ, ਪੰਚ ਮਿਲਿ ਪ੍ਰਗਟ ਪੰਚਾਮਿ੍ਰਤ ਪ੍ਰਗਾਸ ਹੈ।’

ਮਹਾਨ ਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਕਾਨ੍ਹ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨਾਭਾ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੜਾਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਬਾਬਤ ਲਿਖਦੇ ਹੈਨ ਕਿ ‘ਸਿੱਖ ਮਤ ਦਾ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਸਾਦ, ਜੋ ਅਕਾਲ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਵਰਤਾਈਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਨਾਉਂ ਪੰਚਾਮਿ੍ਰਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਮਹਾਂਪ੍ਰਸਾਦ ਵੀ ਹੈ। ਕੜਾਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਔਰ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਵਰਤਾਉਣ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁਰਾਤਨ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੇਹਾ ਕਿ, ਤਨਖਾਹਨਾਮਾ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:

ਕੜਾਹ ਕਰਨ ਕੀ ਬਿਧਿ ਸੁਣਿ ਲੀਜੈ, ਤਨ ਭਾਗ ਕੋ ਸਮਸਰ ਕੀਜੈ॥ ਲੇਪਨ ਆਗੈ ਬਹੁਕਰ ਦੀਜੈ, ਮਾਂਜਨ ਕਰ ਭਾਂਜਨ ਧੋਵੀਜੈ॥

ਕਰ ਇਸਨਾਨ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ ਬਹੈ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਬਿਨ ਅਵਰ ਨ ਕਹੈ॥ ਕਰ ਤਿਆਰ ਚੌਂਕੀ ਪਰ ਧਰੈ, ਚਾਰ ਓਰ ਕੀਰਤਨ ਬਹਿ ਕਰੈ॥

ਜੋ ਪ੍ਰਸਾਦ ਕੋ ਬਾਂਟ ਹੈ, ਮਨ ਮਹਿ ਧਾਰੇ ਲੋਭ, ਕਿਸਿ ਥੋੜਾ ਕਿਸਿ ਅੱਗਲਾ, ਸਦਾ ਰਹੇ ਤਿਸ ਸੋਗ॥

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰਤਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਗੁਰੂ ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ ਕਿ, ਪਾਵਨ ਤਨ ਪਾਵਨ ਕਰ ਥਾਨੁ, ਘਿ੍ਰਤ ਮੈਦਾ ਲੈ ਖੰਡ ਸਮਾਨ॥ ਕਰ ਕੜਾਹ ਜਪੁ ਪਾਠ ਸੁ ਠਾਨੈ, ਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦ ਅਰਦਾਸ ਬਖਾਨੈ॥ ਸੋ ਕੜਾਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਵਰਤਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਨਿਯਮਾਵਲੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਕਿ ਕੜਾਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਬਨਾਉਣ ਅਤੇ ਵਰਤਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਵਸਤਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਨਿਰਮਲ ਹੋਵੇ, ਨਹੁੰ (ਨਾਖ਼ੁਨ) ਵਧੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮੈਲੇ ਨਾ ਹੋਣ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ ਨਿਰਮਲ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂੰਝ ਕੇ ਖੁਸ਼ਕ ਕੀਤੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਕੜਾਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਜਦ ਦੀਵਾਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਾਣੀ ਤ੍ਰੌਂਕਣਾ ਅਵਿਦਯਾ ਕਰਮ ਹੈ। ਕੜਾਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਵਰਤਾਉਣ ਵਾਲਾ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਤੋਂ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸੱਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਤਾਬਿਆ ਬੈਠੇ ਸੱਜਣ ਨੂੰ ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਪੀੜ੍ਹੇ ਥੱਲੇ ਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਾਬਿਆ ’ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਿੰਘ ਵਾਸਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਦੀਵਾਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛੱਕ ਸਕੇ ਨਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਾਸਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੱਝ ਸੱਜਣ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਵਾਸਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਕੜਾਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਭੇਦਭਾਵ ਊਚ-ਨੀਚ ਜਾਂ ਰੰਗ ਨਸਲ ਦੇ ਵਿਤਕਰੇ ਤੋਂ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਵਰਤਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਤਕਰਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ (ਨਿੱਜੀ ਸਮਾਗਮਾਂ/ਘਰੇਲੂ ਸਮਾਗਮਾਂ) ਦੌਰਾਨ ਕੇਵਲ ਕੜਾਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਹੀ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਕੁੱਝ ਸੰਗਤਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਵੱਸ ਆਪੋ-ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੱਡੂ, ਬਰਫੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਠਿਆਈਆਂ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਵਰਤਾਉਂਦੇ ਦੇਖੀਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਗੁਰ ਮਰਯਾਦਾ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਿਯਾਦਾ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਹਊਮੈ ਜਾਂ ਚੌਧਰ ਨੂੰ ਵਡਿਆਉਣ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਰੂ ਮਰਯਾਦਾ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਿਯਾਦਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾ ਕੇ ਕੜਾਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਤੋਂ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲਿਆਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਠਿਆਈਆਂ ਨੂੰ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਵਰਤਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰ ਕੁੱਝ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅਨਸਰਾਂ ਜਾਂ ਸਮਾਜ ਵਿਰੋਧੀ ਅਨਸਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਗਲਤ ਪ੍ਰਪਾਟੀ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਿੱਜੀ ਮਠਿਆਈਆਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਰੀਲੇ ਪਦਾਰਥ ਪਾ ਕੇ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਸਬੰਧੀ ਖਬਰਾਂ ਵੀ ਅਖਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਗੁਰੁਦਆਰਾ ਕਮੇਟੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗਲਤ ਪ੍ਰਪਾਟੀ ਤੇ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਅਥਵਾ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿੱਜ ਮਤ ਤਿਆਗ ਕੇ ਕੇਵਲ ਕੜਾਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਦੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਰਹੁਰੀਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਇਕਸਾਰਤਾ ਬਣੀ ਰਹੇ।

– ਇਕਵਾਕ ਸਿੰਘ ਪੱਟੀ ਮੋ. 98766-80404, ਸੁਲਤਾਨਵਿੰਡ ਰੋਡ, ਅੰਮਿ੍ਰਤਸਰ। www.ikwaksingh.com

ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਹੁਣ ਦਸਤਾਰ ਵਾਲੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ‘‘ਬਾਊ ਜੀ’’ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

0

ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਹੁਣ ਦਸਤਾਰ ਵਾਲੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ‘‘ਬਾਊ ਜੀ’’ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਸਰਪੰਚ ਯਾਦਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ

ਸਾਡੇ ਸਿੱਖ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਸੁੱਚੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਫਲਸਫਾ ਸੀ ਤੇ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਕੇ ਸਿੱਖ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸੰਵਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉਪਰ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਪਹਿਚਾਣ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸਾਡਾ ਨਾਸਮਝੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਵੇਸਲਾ ਪਨ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਸਜਿਸ਼ਾਂ ਕਾਰਨ ਸਿੱਖ ਸਿਧਾਂਤ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪ ਜੀ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਤਕਰੀਬਨ 25 ਸਾਲ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹਾਂਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਉਪਰ ਦਸਤਾਰ ਸਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਉਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਮਾਸੀ ਜੀ ਦੇ ਲੜਕੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੰਡ ਰਣੀਆਂ (ਮੋਗਾ) ਸੀ ਤੇ ਕੈਨੇਡਾ ਦਾ ਵੀਜ਼ਾ ਮਿਲ ਜਾਣ ਬਾਅਦ ਕੇਸ ਕਟਾ ਦਿੱਤੇ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਮੇਰਾ ਵੀਰ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਬੱਸ ਰਾਹੀਂ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੇ ਸਿਰ ਉਪਰ ਦਸਤਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਬੱਸ ਕਡੰਕਟਰ ਨੇ ਬਾਊ ਜੀ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਹੈ ਉਹ ਮੇਰਾ ਵੀਰ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਰੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਬੱਸ ਕਡੰਕਟਰ ਨੇ ਬਾਊ ਜੀ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ।

ਮੈਂ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਸ਼ੇ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜੇ, ਮਹਾਰਾਜੇ ਤੇ ਜਗੀਰਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਖਾਸ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ‘ਸਰਦਾਰੀ’ ਇੱਕ ਰੁਤਬੇ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦੀ ਸੀ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸਿਰ ਉਪਰ ਦਸਤਾਰ ਸਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਹਿੰਦੂ ਪੁਰਾਤਨ ਗ੍ਰੰਥ ਰਿਗਵੇਦ ਜਿਸ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਤਪਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਨ। ਬਾਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਸ਼ੱਤਰੀ, ਯਾਗਾਂ (ਪੱਟਾਂ) ਵਿਚੋਂ ਵੈਸ਼ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਔਰਤ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਅਤਿਅੰਤ ਤਰਸਯੋਗ ਸੀ ਉਹ ਕੇਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਸਨ ਨਾਂ ਸਿਰ ਉਪਰ ਦਸਤਾਰ ਸਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ ਨਾਂ ਹੀ ਘੋੜੇ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉੱਚ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਗੁਲਾਮ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵੇਚੇ ਅਤੇ ਖਰੀਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।

ਸਿੱਖ ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨਾ ਬਰਾਬਰੀ ਖਿਲਾਫ ਅਵਾਜ ਉਠਾਈ ਤੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਤਾਂ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਸਿਰ ਦਸਤਾਰ ਸਜਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ ਦੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰ ਖਾਲਸੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਹਿੰਦੂ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨਾਲ ਖਾਰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਉਂ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਦਸਤਾਰ ਰੂਪੀ ਤਾਜ ਸਜਾਉਣ ਤੇ ਸਰਦਾਰ ਅਖਵਾਉਣ ਦਾ ਹੱਕ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਉੱਚ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਆਪਣਾ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਚਲਿਆ ਆ ਰਿਹਾ ਰਾਖਵਾਂ ਹੱਕ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਸਨ। ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਹਿੰਦੂ ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਈ ਜੰਗਾਂ ਦਸਤਾਰ ਤੇ ਸਰਦਾਰੀ ਖਾਤਰ ਹੀ ਲੜਨੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹਜਾਰਾਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੇ ਕੇ ਦਸਤਾਰ ਤੇ ਸਰਦਾਰੀ ਦੀ ਅਣਖ-ਇੱਜ਼ਤ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖੀ। ਅੱਜ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਹਿੰਦੂ, ਸਿੱਖ ਜਾਂ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਪਰ ਦਸਤਾਰ ਉਸੇ ਸਰਦਾਰੀ ਤੇ ਅਣਖ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੀ ਹੀ ਹੋਂਦ ਹੈ। ਜਦਕਿ ਦੱਖਣ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਦਸਤਾਰ ਨਹੀਂ ਸਜਾਉਂਦਾ।

ਅੱਜ ਤੋਂ 25 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਦਸਤਾਰ ਸਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਰਦਾਰ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਤਦ ਬੁਰਾ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਅੱਜ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਵੀ ਜਿਆਦਾਤਰ ਪੰਜਾਬੀ ਵੀ ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਿਕਸ਼ਾ ਚਾਲਕ ਹੋਵੇ, ਸਬਜੀ ਦੀ ਰੇਹੜੀ ਵਾਲਾ, ਕੋਈ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੰਮ ਧੰਦੇ ਵਾਲੇ, ਭਾਵੇਂ ਖੁੱਦ ਸਰਦਾਰ ਹੋਵੇ ਦਸਤਾਰ ਸਜੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ‘‘ਬਾਊ ਜੀ’’ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ (ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦੇ ਹਨ)। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਹਿ ਦਈਏ ਕਿ ਯੂ.ਪੀ. ਬਿਹਾਰ ਦੇ ਭਈਏ ਆਉਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਅਸੀਂ ਸਰਦਾਰ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਉਨਾਂ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਪਰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਕਿਵੇਂ। 99ਵੇਂ ਫੀਸਦੀ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਰਦਾਰੀ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਬਣੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਕੂਲਾਂ, ਕਾਲਜਾਂ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅੱਗੇ ਲਗਭਗ ਸਰਦਾਰ ਲਿਖਣਾ ਤੇ ਕਹਿਣਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ ਤੇ ਹੁਣ ਮਿਸਟਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ੀ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਦਸਤਾਰ ਤੇ ਸਰਦਾਰੀ ਬਾਰੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਉਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਰਵਰੀ 2011 ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਘਰ ਸਹਿਜ ਪਾਠ ਤੇ ਸੰਗਤ ਆਈ ਹੋਈ ਸੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਬੇਟਾ 3 ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ ਸਿਰ ਉਤੇ ਦਸਤਾਰ ਸਜੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਇੱਕ 13-14 ਸਾਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੇ ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਆਉ ਬਾਊ ਜੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਓ ਬੇਟੇ ਦਾ ਅੱਗੋਂ ਜਵਾਬ ਸੀ ‘ਮੈਂ ਬਾਊ ਨਹੀਂ ਸਰਦਾਰ ਹਾਂ ਮੈਂ ਸਰਦਾਰ ਗੁਰਨੂਰ ਸਿੰਘ ਹਾਂ’

ਅੱਜ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਸਰਦਾਰ ਗੁਰਨੂਰ ਸਿੰਘ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਦਸਤਾਰ ਅਤੇ ਸਰਦਾਰੀ ਬਾਰੇ ਖੁੱਦ ਜਾਣੂ ਹੋਈਏ ਤੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣੂੰ ਕਰਵਾਈਏ।

ਮਸਲਾ, ਜਨਮ ਦਿਨ ਦਾ

0

ਮਸਲਾ, ਜਨਮ ਦਿਨ ਦਾ

ਸੰਤ ਸਿੰਘ ਪਦਮ

ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਗੌਰਵ, ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਜੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਦਾ ਵਿਵਾਦ-ਗ੍ਰਸਤ ਹੋਣਾ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਗੱਲ ਹੈ। ‘ਸਾਖੀ ਮਹਲੁ ਪਹਿਲੇ ਕੀ’, ਜੋ ਬਾਬੇ ਦੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਕੁ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੇ ਵਕਫ਼ੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੀ ਇਤਬਾਰੀ ਸਿੱਖ ਸੀਹਾਂ ਉਪਲ ਦੀ ਸਿਰਜੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸਾਖੀ ਹੈ, ਸਪੱਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਦਿਵਸ ਵਿਸਾਖ ਸੁਦੀ 3 ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਸਮਕਾਲੀਨ ਯਾਦਾਂ, ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਤੇ ਨਿਜੀ ਅਨੁਭਵ ’ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਇਸ ਦੀ ਪਰਮਾਣਕਤਾ ’ਤੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੰਕੇ ਦੀ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਸੇ ’ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਸਾਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਸਾਖੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵੀ ਬਾਬੇ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿਵਸ ਵਿਸਾਖ ਸੁਦੀ 3 ਹੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਹੰਦਾਲੀ ਲੇਖਕ ਗੋਰਖ ਦਾਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ‘ਜਨਮ ਪਤ੍ਰੀ ਨਾਨਕ ਵੇਦੀ ਕੀ’ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਨਾਂ ‘ਜਨਮ ਸਾਖੀ ਬਾਲਾ’ ਨਾਲ ਚਿਤਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।), ਜੋ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਜੀ ਤੋਂ 120 ਸਾਲ ਬਾਅਦ 1658-59 ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਮੰਤਵੀ ਘੜਤ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਕੱਤਕ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ‘ਮੈਕਲੋਡ’ ਇਸ ਨੂੰ ਗ਼ਲਤ, ਵਿਸਾਖ ਸੁਦੀ 3 ਨੂੰ ਸੰਭਾਵੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੱਥ ਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਿ ਇਹ (ਬਾਲਾ ਸਾਖੀ) ਹੰਦੀਲੀਆਂ ਦੀ, ਮੰਦਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਗੁਰੂ-ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨ ਅਤੇ ਭੰਬਲਭੂਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲਿਖਾਈ ਗਈ ਸਾਖੀ ਹੈ, ਸਿੱਖ ਸਮਾਜ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਕੱਤਕ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹੀ ਬਾਬੇ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿਵਸ ਮੰਨਦਾ ਅਤੇ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਕਾਰ ਕਿਉਂ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ? ਇਸ ਦਾ ਸੋਮਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੁੱਦਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹਵੇਂ ਪਰੀਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਗੁਰ ਪੁਰਬ ਪਰੰਪਰਾ

ਆਮ ਧਾਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰਪੁਰਬ ਆਦਿ-ਕਾਲ ਤੋਂ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਦਿਨ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰੰਪਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਰੀਤ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ ਰਾਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਹੈ। ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਦਾਰਥ, ਸਮਾਜਕ ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਕਾਰਨ, ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਨਵੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਚਾਲੂ ਹੋਣਾ ਕੁਦਰਤੀ ਅਮਲ ਹੈ। ਗੁਰਪੁਰਬ ਤੇ ਸ਼ਤਾਬਦੀਆਂ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਨਵੀਂ ਸੁਆਗਤ ਯੋਗ ਪਰੰਪਰਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾ ਹੈ। ਲੋੜ ਕੇਵਲ ਇਸ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪ੍ਰਸੰਗ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਵਿਚਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ ‘ਸਾਖੀ ਮਹਲੁ ਪਹਿਲੇ ਕੀ’ ਦੇ ਨਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਦਿਵਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਮੁੱਦਿਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਫੇਰਾ ਪਾਉਣਾ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ’ਚ ਗੁਰਪੁਰਬ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਪਿਰਤ 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ‘ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਲਹਿਰ’ ਦੀ ਦੇਣ ਹੈ। ਆਦਿ-ਕਾਲ ਤੋਂ ਮਨਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਧਾਰਮਿਕ-ਸਭਿਚਾਰਕ ਭਰਮ ਕਾਰਨ ਉਪਜਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹਰ ਵਰਗ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਪੁਜਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ, ਵੇਦ, ਸਿਮਰਤੀ, ਯੋਗ, ਦਰਸ਼ਨ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕਰੋੜਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਪੁਰਾਣੀ, ਬਲਕਿ ਆਦਿ-ਅਨਾਦੀ ਮੰਨਣ ਦਾ ਆਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਮਨਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰੰਪਰਾ ਦਾ ਕੋਈ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਮੈਕਾਲਿਫ ਤੇ ਕਰਮ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦੱਸ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਮਤ 1925 (1868 ਈ:) ਨੂੰ ਨਨਕਾਣੇ ਵਿੱਚ ਗੁਰਪੁਰਬ ਮਨਾਉਣਾ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਹਾਲਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰੀਤ ਭਰੋਸੇਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦਿ-ਕਾਲ ਤੋਂ ਚਲੀ ਆ ਰਹੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਕੋਈ ਤੱਥ ਨਹੀਂ, ਕੇਵਲ ਬੇਬੁਨਿਆਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਸ਼ਤਾਵਦੀਆਂ ਮਨਾਉਣ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ 1969 ਈ. ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਕਤ ਮਨੋਦਸ਼ਾ ਅਧੀਨ, ਹੋਰ ਦਸ-ਵੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਏਗਾ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਜਦੋਂ ਨਨਕਾਣਾ ਵਿੱਚ ਗੁਰਪੁਰਬ ਮਨਾਉਣਾ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ ਉਦੋਂ ‘ਜਨਮ ਸਾਖੀ ਬਾਲਾ’ ਦਾ, ਹੱਥ ਲਿਖਤਾਂ ਅਤੇ ਛਾਪੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਰਮਾਰ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੀ ਸਾਖੀ ਪਰੰਪਰਾ, ਸ਼ਾਤਰ ਹੰਦਾਲੀ ਕਾਰਜਨੀਤੀ ਘੜਨਹਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਸਦਕਾ, ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ ਅਲੋਪ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕੇਵਲ ‘ਜਨਮ ਪਤ੍ਰੀ ਬਾਬਾ’ ਵਾਲੀ ਕੱਤਕ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਮਿਤੀ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਮਰਥਨ, ਮੰਦੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ, ਬਾਲਾ ਪ੍ਰਸਤ ਲਾਬੀ ਅਤੇ ਜਨਮ ਸਾਖੀ ਬਾਲਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਲਿਖੀਆਂ, ਪਿਛਲੀ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਤਮਾਮ ਸਿੱਖ ਲਿਖਤਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੁਰਪੁਰਬ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਇਹੋ ਮਿਤੀ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ। ਗੁਰਚਰਨ ਸਿੰਘ ਔਲਖ ਵਰਗੇ ਇਸ ਦੇ ਪੱਖੀ, ਹੁਣ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹੋ ਪੁਰਾਣੀ ਪਰੰਪਰਾ ਜਾਂ ਰਵਾਇਤ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ‘ਫੂਕ ਮਾਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਉਡਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ’। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੱਥਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੇਵਲ ਅਣਹੋਈਆਂ ਰਵਾਇਤਾਂ ਦੇ ਫੁੰਕਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਟਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਗੁਰਪੁਰਬ ਮੁੱਢ ਤੋਂ ਹੀ ਮਨਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਭਰਮ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਈ ਸਿੱਖ ਚੇਤਨਾ ਲਈ ਤਰਕ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਜ਼ਰੂਰੀ-ਫ਼ਰਜ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਅਰਥ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਧਾਰਨਾ ਤੱਥਾਂ ਦੀ ਥਾਂ, ਸਿਰੇ ਦੇ ਗ਼ਲਤ ਅਨੁਮਾਨ ’ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਸ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ, ਵਿਸਾਖ ਪੱਖੀ ਅਤੇ ਕੱਤਕ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮਰਥਕ, ਦੋਵੇਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਕਾਲਿਫ਼ ‘ਸਿੱਖ ਰਿਲਿਜਨ’ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ‘ਕੱਤਕ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ’ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਦਿਵਸ ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਸੀ, ਪਰ ਪੁਰਾਣੀ ਸਾਖੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਜਨਮ ਦਿਵਸ ਵਿਸਾਖ ਸੁਦੀ 3 ਦਾ ਸਹੀ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹੋਰ ਅਕੱਟ ਪ੍ਰਮਾਣ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਸਨ। ਚੱਲ ਚੁੱਕੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਨਕਾਰਨ ਲਈ ‘ਮੈਕਾਲਿਫ਼’ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਸਿੱਖ ਵਿਦਿਵਾਨਾਂ ਨੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਦਿ੍ਰਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਤੱਥਾਂ ’ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਸੰਤ ਸਿੰਘ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸਾਖ ਸੁਦੀ 3 ਵਾਲੀ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਬਦਲੀ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਕਲਪਣਾ ਕਰ ਲਈ ਸੀ; ਕਾਰਨ ਜੋ ਵੀ ਸੁਝਾਏ ਗਏ, ਅਸਲੋਂ ਤਰਕਹੀਣ ਅਤੇ ਮਨਘੜਤ ਸਨ।
ਕੱਤਕ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਧਿਰ ਨੇ, ਇਸ ਮਿਤੀ ਨੂੰ ਆਦਿ-ਕਾਲੀ ਪਰੰਪਰਾ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਸ ਦੇ ਸਰੋਤ ‘ਜਨਮ ਸਾਖੀ ਬਾਬਾ’ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਖਵਾਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਸਾਖੀ ਦੱਸਣ ਅਤੇ ਮੰਨਣ ਦਾ ਅੜੀਅਲ ਪੈਂਤੜਾ ਅਖ਼ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਇਸੇ ਲਈ ‘ਬਾਲੇ ਵਾਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ’ ਦਾ ਬੇਸਿਰਾ-ਪੈਰ ਤੇ ਬੇਸੁਰਾ ਅਲਾਪ, ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਅਮਲੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਲਾਪੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਸੁਝਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇਂ ਨਾ, ਪਰ ਹੈ ਇਹ ਖ਼ਤਰੇ ਵਾਲੀ ਬੇਹੁਦਾ ਖੇਡ।

ਕੱਤਕ ਮਿਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਚਲਨ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ

ਜਦ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦਿਵਸ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਆਰੰਭ ਹੋਈ ਉਸ ਸਮੇਂ ਚਾਰੋਂ-ਤਰਫ਼ ‘ਜਨਮ ਸਾਖੀ ਬਾਲਾ’ ਦੀ ਬੋਲਬਾਲਾ ਸੀ, 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਪੁੱਜਦਿਆਂ, ਇਹ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਇਕੋਂ ਇਕ ਜਨਮ ਸਾਖੀ ਦੀ ਸ਼ੁਹਰਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਤਦ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ 1870 ਈ. ਵਿੱਚ ਛਾਪਾਖ਼ਾਨਾ ਖੁਲਿਆ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੱਥਰ ਦੇ ਛਾਪੇ ’ਤੇ ਅਤੇ ਉਰਦੂ ਅੱਖਰਾਂ ’ਚ ਛਪ ਕੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਹੀ ਸਾਖੀ ਸਿੱਖ ਸਮਾਜ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ’ਚ ਆਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿਵਸ ‘ਕੱਤਕ ਦੀ ਪੁਰਨਮਾਸ਼ੀ’ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਲੰਬੇ ਦੇਸ਼ ਨਿਕਾਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦ 1883 ਈ. ’ਚ ‘ਪੁਰਾਤਨ ਜਨਮ ਸਾਖੀ’, ਜੋ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿਵਸ ਵਿਸਾਖ ਥਿਤੀ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਕੋਲਬਰੁੱਕ ਵਾਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ’ਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਤਾਂ ਇਸ ਦੇ ਜ਼ਿੰਕੋਗ੍ਰਫ਼ਿਕ ਉਤਾਰੇ ਕੇਵਲ ‘ਚੋਣਵੇਂ ਥਾਈਂ’ ਹੀ ਘੱਲੇ ਗਏ, ਓਦੋਂ ਤੱਕ ‘ਕੱਤਕ ਦਾ ਗੁਰਪੁਰਬ’ ਪੱਕਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।

ਕੱਤਕ ਦੀ ਪੂਰਨਾਮਸ਼ੀ ਦਾ ਰਹੱਸ

ਬਾਲਾ ਸੰਮੋਹਨ-ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਵਿਚਰ ਰਹੇ ਕਈ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਭਰਮ ਪਾਲਣਾ ਆਰੰਭ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ‘ਕਿ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗੁਰੂ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਜਨਮ, ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।’ ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣ ਕਿ ਸਦਮਾ ਪਹੁੰਚੇ ਕਿ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੱਤਕ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ’ਚ ਬਾਬਾ ਸ੍ਰੀ ਚੰਦ ਜੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਸਪੁੱਤਰ ਬਾਬਾ ਗੁਰਦਿੱਤਾ ਜੀ ਦਾ ਜਨਮ ਵੀ ਅੱਸੂ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦਾ ਸੀ, ਦੱਸਿਆ ਤਾਂ ਇਹ ਭੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਨਮ ਦਿਨ ਦੀ ਸਾਂਝ ਕਾਰਨ ਹੀ ਬਾਬਾ ਸ੍ਰੀ ਚੰਦ ਜੀ ਨੇ ਬਾਬਾ ਗੁਰਦਿੱਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਚੁਣਿਆ ਸੀ। ਤਾਂ ਤੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਮਿਤੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਇੱਕ, ਪਿਉ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਭਾਵ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਜਾਂ ਬਾਬਾ ਸ੍ਰੀ ਚੰਦ ਜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦਾ ਜਨਮ ਹੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਦਾ।
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਬੰਸਜ ‘ਬਾਬਾ ਸੁਖਬਾਸੀ’ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਸਬੰਧੀ ਇੱਕ ਗ੍ਰੰਥ ‘ਨਾਨਕ ਬੰਸ’ ਪ੍ਰਕਾਸ ਦੀ ਸੰਮਤ 1872 (1815 ਈ.) ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ‘ਸੁਭ ਨਖਯਤ੍ਰ ਸੁਭ ਲਗਨ ਬਰ ਕਾਤਕ ਮਾਸ ਪੁਨੀਤ॥ ਸ੍ਰੀ ਚੰਦ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਗਟੇ ਅਦਭੁਤ ਨਿਰਮਲ ਚੀਤ॥’
ਇਸੇ ਗ੍ਰੰਥ ’ਚ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਇਉਂ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ‘ਸੰਬਤ ਬਿਕ੍ਰਮ ਨਿ੍ਰਪਤਿ ਕੇ ਪੰਦ੍ਰਹ ਸਤਿ ਖਟਿ (6) ਬੀਸ॥ ਅਖਯ (ਸੁਦੀ) ਤੀਜ ਤਿਥਿ ਮਾਸ ਬਰ ਮਾਧਵਿ (ਵੈਸਾਖ) ਪ੍ਰਗਟੇ ਈਸ॥’
ਪਿਛਲੇਰੇ ਸਰੋਤੋਂ ਆਈ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗਵਾਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਬੇਦੀ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦੇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਲਮ ਤੋਂ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਗੁਰੂ-ਬੰਸ ਦੀਆਂ ਮਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਬਾਬੇ ਸੁਖਬਾਸੀ ਕੋਲ ਹੰਦਾਲੀਆਂ ਦੀ ਪਲਾਂਟ ਕਰਵਾਈ ‘ਬਾਲਾ ਜਨਮ ਸਾਖੀ’ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਿਆਰੇ ਲਾਲ ਬੇਦੀ ਕੋਲ ਹੈ ਫਿਰ ਵੀ ‘ਬਾਬਾ ਸੁਖਬਾਸੀ’ ਜੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਜਨਮ ਮਿਤੀ ‘ਵਿਸਾਖ ਸੁਦੀ ਤੀਜ’ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ ਨਾ ਕਿ ਬਾਲਾ ਸਾਖੀ ਵਾਲੀ ‘ਕੱਤਕ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ’।
ਕਰਮ ਸਿੰਘ ਦੀ ਰਚਨਾ ‘ਕੱਤਕ ਕਿ ਵਿਸਾਖ’ ਦੀ ਵਿਕਰੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਜਨਮ ਮਿਤੀ ਵਿਸਾਖ ਸੁਦੀ 3 ਦਰਜ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਾਟਕੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਛਾਪਣ ਤੋਂ ਬੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇਤਫ਼ਾਕੀਆ ਗਵਾਹੀ ‘ਚੀਫ਼ ਖ਼ਾਲਸਾ ਜੀਵਾਨ’ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਾਲਾ ਪ੍ਰਸਤ ਲਾਬੀ ਦਾ ਵੀ ਤਕੜਾ ਰੋਲ ਹੈ।

‘ਗੁਰੂ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ’

0

‘ਗੁਰੂ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ’

ਮੇਜਰ ਸਿੰਘ ‘ਬੁਢਲਾਡਾ’, 94176 42327, 90414 06713

ਗੂਜਰੀ ਸ੍ਰੀ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਕੇ ਪਦੇ ਘਰੁ ੩

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ਦੂਧੁ ਤ ਬਛਰੈ ਥਨਹੁ ਬਿਟਾਰਿਓ॥ ਫੂਲੁ ਭਵਰਿ ਜਲੁ ਮੀਨਿ ਬਿਗਾਰਿਓ॥੧॥ ਮਾਈ ਗੋਬਿੰਦ ਪੂਜਾ ਕਹਾ ਲੈ ਚਰਾਵਉ ॥ ਅਵਰੁ ਨ ਫੂਲੁ ਅਨੂਪੁ ਨ ਪਾਵਉ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਮੈਲਾਗਰ ਬੇਰ੍ਹੇ ਹੈ ਭੁਇਅੰਗਾ॥ ਬਿਖੁ ਅੰਮਿ੍ਰਤੁ ਬਸਹਿ ਇਕ ਸੰਗਾ ॥੨॥ ਧੂਪ ਦੀਪ ਨਈਬੇਦਹਿ ਬਾਸਾ॥ ਕੈਸੇ ਪੂਜ ਕਰਹਿ ਤੇਰੀ ਦਾਸਾ॥੩॥ ਤਨੁ ਮਨੁ ਅਰਪਉ ਪੂਜ ਚਰਾਵਉ॥ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦਿ ਨਿਰੰਜਨੁ ਪਾਵਉ॥੪॥ ਪੂਜਾ ਅਰਚਾ ਆਹਿ ਨ ਤੋਰੀ॥ ਕਹਿ ਰਵਿਦਾਸ ਕਵਨ ਗਤਿ ਮੋਰੀ॥੫॥ ਗੂਜਰੀ (ਭ. ਰਵਿਦਾਸ/੫੨੫)

ਇਸ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸੱਚੇ-ਸੁੱਚੇ ਉਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਮਹਾਂਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੇ ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਜਿਹਨਾਂ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਪਰੋਕਤ ਸਬਦ ਗੁਰੂ ਰਵਿਦਾਸ ਦਾ ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਹੈ।

ਮੂਰਤੀ ਭਾਵੇਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇਂ ਹੀਰੇ ਜਵਾਰਾਤ ਨਾਲ ਜੜ੍ਹੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ (ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ) ਦੀ ਵੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਗੁਰੂ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਪਰੋਕਤ ਸ਼ਬਦ ਸਾਰੀਆਂ ਹੀ ਮੂਰਤੀਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੂਰਤੀ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੂਰਤੀ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੁਝ ਸਵਾਰ ਤੇ ਵਿਗਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਇਹਦੇ ਮੂਹਰੇ ਜਿਨੇ ਮਰਜੀ ਮਹਿੰਗੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਪਦਾਰਥ ਰੱਖੋ, ਜਿਨੇ ਮਰਜੀ ਸ਼ਬਦ ਗਾਓ, ਅਰਦਾਸ ਬੇਨਤੀਆਂ ਕਰੋ, ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬੇਜ਼ਾਨ ਹੈ। ਉਪਰੋਕਤ ਸ਼ਬਦ ਰਾਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ‘ਧੂਫ, ਫੁੱਲ, ਦੁੱਧ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ’ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਇਹ ਪਦਾਰਥ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੂਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

‘‘ਪਾਤੀ ਤੋਰੈ ਮਾਲਿਨੀ, ਪਾਤੀ ਪਾਤੀ ਜੀਉ॥ ਜਿਸੁ ਪਾਹਨ ਕਉ ਪਾਤੀ ਤੋਰੈ, ਸੋ ਪਾਹਨ ਨਿਰਜੀਉ॥’’ ਆਸਾ (ਭਗਤ ਕਬੀਰ/੪੭੯)

‘‘ਏਕੈ ਪਾਥਰ ਕੀਜੈ ਭਾਉ॥ ਦੂਜੈ ਪਾਥਰ ਧਰੀਐ ਪਾਉ॥ ਜੇ ਓਹੁ ਦੇਉ, ਤ ਓਹੁ ਭੀ ਦੇਵਾ॥ ਕਹਿ ਨਾਮਦੇਉ, ਹਮ ਹਰਿ ਕੀ ਸੇਵਾ॥’’ ਗੂਜਰੀ (ਭਗਤ ਨਾਮਦੇਵ/੫੨੫)

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਚ ਅਨੇਕਾਂ ਸ਼ਬਦ ਹਨ, ਜੋ ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਮਹਾਂਪੁਰਸ਼ ਨੇ ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਅੱਜ ਉਸੇ ਮਹਾਂਪੁਰਸ਼ (ਗੁਰੂ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ) ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਅੱਗੇ ਥਾਲ ਵਿਚ ਦੀਵੇ ਧਰ ਕੇ ਘੁੰਮਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਆਰਤੀਆਂ ਉਤਾਰੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿ ‘ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ’ ‘‘ਨਾਮ ਤੇਰੋ ਆਰਤੀ’’ ਸ਼ਬਦ ਵਿਚ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਆਰਤੀ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਤਰਜ਼ ’ਤੇ ਪੂਜਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ‘ਜਗਰਾਤੇ’ ਵੀ ਕਰਵਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਨਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪੀ-ਪੀ ਕੋਸਦੇ ਹਨ, ਨਾਲੇ ਉਹਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਖਵਾਉਂਦੇ ਨੇ ਗੁਰੂ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਸੇਵਕ।

ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖਿਲਾਫ ਪ੍ਰਚਾਰ ਤੋ ਰੋਕਣ ਲਈ ਅਨੇਕਾਂ ਯਤਨ ਕੀਤੇ, ਰਾਜ ਦਰਵਾਰੇ ਸ਼ਕਾਇਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਿਥੇ ਗੁਰੂ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਦੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਅੱਗੇ ਬਿਪਰ ਲੋਕ ਖੜ੍ਹ ਨਾ ਸਕੇ, ਮਾਰਨ ਦੀਆਂ ਵਿਊਤਾਂ ਸਿਰੇ ਨਾ ਚੜ੍ਹੀਆਂ, ਸਾਧੂ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿਚ ‘ਪਾਰਸ’ ਦੇ ਲਾਲਚ ਦਿੱਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰਾਂ ਵੀ ਡੇਗੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਪਰ ਗੁਰੂ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ, ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਏ ਪਰ ਅੱਜ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਿਪਰ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਅਪਣਾਕੇ ਗੁਰੂ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੇ ਉਲਟ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੀ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਵਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ‘ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਕਰਮ’ ਕਰਨ ’ਤੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਜਿਹਨੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਮੂਰਤੀ ਉਸੇ ਦੀ ਬਣਵਾ ਲੋਕੋ!

ਬਿੱਪਰਵਾਦ ਤਾੜੀਆਂ ਮਾਰ ਹੱਸੇ, ਰਿਹਾ ‘ਰਹਿਬਰਾਂ’ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠਾ ਦਿਖਾ ਲੋਕੋ!

ਕਬੀਰ ਨਉਬਤਿ ਆਪਨੀ

0

ਕਬੀਰ ਨਉਬਤਿ ਆਪਨੀ

ਸੁਰਜਨ ਸਿੰਘ-90414-09041, ਮੋਹਾਲੀ।

ਕਬੀਰ ਨਉਬਤਿ ਆਪਨੀ ਦਿਨ ਦਸ ਲੇਹੁ ਬਜਾਇ॥ ਪੰਨਾ ੧੩੬੮। ਹੇ ਕਬੀਰ! ਜੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ ਤਾਂ ਨਾ ਸੁਣ, ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ। ਪਰ ਇਹ ਮਨਮਾਨੀ ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੇ ਠੇਂਗੇ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖ। ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾ। ਔਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ। ਪਰ ਗੁਣ ਅਪਨਾਉਣ ਲਈ ਆਪਾ ਭਾਵ ਵਲੋਂ ਮਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਨ ਕਉ ਮਰੀਅੇ ਰੋਇ (ਪੰਨਾ ੧੩੬੮)।

ਅਸੀਂ ਗੁਰਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ, ਅਰਥ ਵਿਆਖਿਆ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪਰਚਾਰ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਪਰ ਬੜੇ ਦੁਖ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅਮਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਕੁਝ ਗਿਣੇ ਚੁਣੇ ਪਰਚਾਰਕ ਹੀ ਖ਼ੁਦ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ, ਪਰਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਹੋ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਹੈ (sermons are for others)। ਅਵਰ ਉਪਦੇਸੈ ਆਪਿ ਨ ਕਰੈ॥ ਆਵਤ ਜਾਵਤ ਜਨਮੈ ਮਰੈ॥ (ਪੰਨਾ ੨੬੯, ਗਉੜੀ ਸੁਖਮਨੀ)। ਕਿੰਨਾ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਸੁਖਮਨੀ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼। ਸੁਖਮਨੀ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਪਾਠ ਸਿੱਖ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਸਮ ਜਿਹੀ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਜਨਤਕ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕੋਈ ਸਿਖ ਹੀ ਅਮਲੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਅਪਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਸਿੱਖ ਪਰਚਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦੀ ਸਿਰਜੀ ਸਿੱਖੀ ਵਿੱਚ ਢਾਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ (ਬਾਹਰੀ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਧੁਰ ਅੰਦਰੋਂ ਵੀ)। ਸਿੱਖ ਪਰਚਾਰਕ ਜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਧ ਲੈਣ ਤਾਂ ਸਿੱਖ ਜਗਤ ’ਚ ਆ ਚੁੱਕੀ ਗਿਰਾਵਟ ਬਹੁਤ ਹੱਦ ਤਕ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਪਰਚਾਰਕਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪੋ ਆਪਣੀਆਂ ਮਜਬੂਰੀਆ ਹਨ। ਕਈ ਪਰਚਾਰਕ ਸਿਆਸੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੇ ਦਬਾਅ ਥੱਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਈਆਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿੱਤਾ ਬਤੌਰ ਪੇਸ਼ਾ ਫੜਿਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰੇਣੀਆਂ ਦੇ ਪਰਚਾਰਕ ਉਹੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਿਆਸੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਜਾਂ ਸ੍ਰੋਤਿਆਂ ਦੀ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਗ੍ਰੰਥੀ / ਰਾਗੀ, ਸਿੱਖ ਮਰਯਾਦਾ ਵਿਰੁੱਧ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆ ’ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਨੌਕਰੀ ਜਾਣ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਧਾਰਮਿਕ ਸਮਾਗਮਾਂ ’ਤੇ ਪਰਚਾਰਕ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਦੇ ਸਿੱਖੀ ਵਿਰੁੱਧ ਰੱਵਈਏ ’ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਗਮਾਂ ਲਈ ਬੁਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘੱਟਣ ਦਾ ਖ਼ਦਸ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮਦਨ ਵੀ ਘੱਟ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਅੱਜ ਕਲ ਸਮਾਜ ’ਚ ਪਦਾਰਥਵਾਦ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਕੋਈ ਸੌਖੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਜਾਇਜ਼ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਪੈਸਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਪੈਸੇ ਨੂੰ ਭਲੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਵੀ ਹੋਣਗੇ। ਪਰ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ / ਰਾਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਜਬ ਤਨਖਾਹ ਦੇਣਾ ਵੀ ਗੁਰਦੁਵਾਰਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ। ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ / ਰਾਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਅਗਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਜਬ ਤਨਖਾਹ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿ੍ਰਸਨਾਵੀ ਰੁਚੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਪਰਚਾਰਕ ਹਨ। ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਗ੍ਰੰਥੀ / ਪਰਚਾਰਕ ਸਿੱਖ ਮਰਯਾਦਾ ਦਾ ਪਰਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ ਨਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗ਼ਲਤ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ ਟੋ (toe) ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ। ਪਰਚਾਰ ਪੱਖੋਂ ਇਹ ਸੁਧਾਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਚਾਰ ਇੱਕ ਕਾਰਗਰ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਲੇਖ ਲਿਖ-ਲਿਖ ਕੇ ਜਾਂ ਲੈਕਚਰ ਦੇ-ਦੇ ਕੇ ਇਹ ਸੁਧਾਰ ਹੋ ਜਾਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਲੇਖ ਲਿਖਣੇ, ਲੈਕਚਰ ਦੇਣੇ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ ਪਰ ਇਸ ਸੁਧਾਰ ਵਾਸਤੇ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜੁੱਟ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਸਤਹ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਨਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਮੁੱਦਾ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾਂ ਚਿਰ ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਪਤਨ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਉਨਾ ਚਿਰ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੇ ਗ਼ੈਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਮੁੱਦਿਆਂ ਨੂੰ ਗੌਣ ਸ਼ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਮੁੱਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਸਿੱਖੀ ਪਤਨ ਵਲ ਨੂੰ ਹੀ ਨਾ ਤੁਰੀ ਜਾਵੇ। ਐਸਾ ਨਾ ਹੋ ਕਿ ‘ਕਾਰਵਾਂ ਗੁਜ਼ਰ ਗਿਆ ਗ਼ੁਬਾਰ ਦੇਖਤੇ ਰਹੇ।’

ਹਉਮੈ ਦੀਰਘ ਰੋਗੁ ਹੈ

0

ਹਉਮੈ ਦੀਰਘ ਰੋਗੁ ਹੈ

ਸੁਰਜਨ ਸਿੰਘ, ਮੋਹਾਲੀ-90414-09041

ਹਉਮੈ ਦੀਰਘ ਰੋਗੁ ਹੈ; ਦਾਰੂ ਭੀ, ਇਸੁ ਮਾਹਿ।–(ਮ:੨/੪੬੬)। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਨਾਲ ਭੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਲਫ਼ਜ਼ ’ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ‘ਦਾਰੂ’ ਸ਼ਬਦ ’ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਹੀ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਕਿ ਭਾਵ ਇਹ ਬਣੇ ਕਿ ਹਉਮੈ ਰੋਗ ਦਾ ਦਾਰੂ (ਇਲਾਜ) ਵੀ ਹੈ। ਕਈ ਸੱਜਣ ‘ਇਸੁ’ ਸ਼ਬਦ ’ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਭਾਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਉਮੈ ਦਾ ਦਾਰੂ ਹਉਮੈ ਵਿਚ ਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਹ ਸੱਜਣ ਇਸ ਪਾਵਨ ਬਾਣੀ ਦੀ ਤੁਕ ’ਤੇ ਕਿੰਤੂ ਪ੍ਰੰਤੂ ਕਰਨ ਲਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੇਖੋ ਗੁਰਬਾਣੀ ਤਾਂ ਆਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਊਮੇ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹਉਮੈ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇਹ ਲੋਕ ਮੁਹੱਮਦ ਇਕਬਾਲ ਦਾ ਸ਼ੇਅਰ ਵੀ ਕੋਟ ਕਰਦੇ ਹਨ:-‘ਖ਼ੁਦੀ ਕੋ ਕਰ ਬੁਲੰਦ ਇਤਨਾ, ਕਿ ਹਰ ਤਕਦੀਰ ਸੇ ਪਹਿਲੇ, ਖ਼ੁਦਾ ਬੰਦੇ ਸੇ ਖ਼ੁਦ ਪੂਛੇ, ਬਤਾ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾ ਕਿਆ ਹੈ?’ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਆਪਣੀ ਹਉਮੈ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਇਸ ਭਰਮ ਨਾਲ ਕਿ ਖ਼ੁਦਾ ਉਨ੍ਹਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਿਆ ਫਿਰਦਾ ਹੈ ਇਹ ਜਾਣਨ ਲਈ ਕਿ ੳਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕੀ ਹੈ? ਤਾ ਕਿ ਖ਼ੁਦਾ ਉਹ (ਮਰਜ਼ੀ) ਪੂਰੀ ਕਰੇ। ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖ਼ੁਦੀ ਅਤੇ ਹਉਮੈ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਖ਼ੁਦੀ ਦੇ ਅਰਥ ਹਨ ਆਪਾ/ਜ਼ਮੀਰ (self/conscience)। ਆਪਾ ਉੱਚਾ ਕਰਨਾ (ਖ਼ਦੀ ਬੁਲੰਦ ਕਰਨਾ) ਕੀ ਹੈ? ਹਉਮੈ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਹੀ ਉੱਚਾਪਨ ਹੈ। ‘‘ਭਲੀ ਸਰੀ ਜਿ ਉਬਰੀ, ਹਉਮੈ ਮੁਈ ਘਰਾਹੁ॥ ਮ:੧/੧੮॥’’ ਹਉਮੈ ਦੇ ਅਰਥ ਹਨ ਹਉ/ਅੰਹਕਾਰ (egoism)। ਹਉਮੈ ਕਰਮ, ਉਹ ਕੰਮ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ (ਅਹੰਕਾਰ) ਹਉ ਪ੍ਰਬਲ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਉਮੈ ਪ੍ਰਬਲ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਖ਼ੁਦਾ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਬਲਕਿ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ‘‘ਉਧਰੇ ਸੰਤ, ਪਰੇ ਹਰਿ ਸਰਨੀ, ਪਚਿ ਬਿਨਸੇ ਮਹਾ ਅਹੰਕਾਰੀ॥’’ ਮ:੫/੯੧੬॥ ਭਲੇ ਪੁਰਖ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਰਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਹਉਮੈ, ਵਿਕਾਰਾਂ, ਤਿ੍ਰਸਨਾ ਤੋਂ ਬਚੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੰਹਕਾਰੀ (ਹਉਮੈ ਭਰੇ) ਸੜ ਗਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਖ਼ੁਦਾ ਨੂੰ ਰਿਝਾਉਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮਨ ਨਿਰਮਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਕਬੀਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ:- ‘‘ਕਬੀਰ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਭਇਆ, ਜੈਸਾ ਗੰਗਾ ਨੀਰੁ॥ ਪਾਛੈ ਲਾਗੋ ਹਰਿ ਫਿਰੈ, ਕਹਤ ਕਬੀਰ ਕਬੀਰ॥’’ ੧੩੬੭॥

ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਹਉਮੈ ਦੇ ਰੋਗ ਦਾ ਇਲਾਜ ਦਸਦੇ ਹਨ। ‘‘ਹਉਮੈ ਦੀਰਘ ਰੋਗ ਹੈ, ਦਾਰੂ ਭੀ, ਇਸੁ ਮਾਹਿ॥ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਜੇ ਆਪਣੀ, ਤਾ ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਕਮਾਹਿ॥ ਨਾਨਕ ਕਹੈ ਸੁਣਹੁ ਜਨਹੁ! ਇਤੁ ਸੰਜਿਮ ਦੁਖ ਜਾਹਿ॥’’ ੪੬੬॥

ਹਉਮੈ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਰੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਦਾਰੂ ਵੀ ਹੈ। ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਜੀਵ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਨਕ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਲੋਕੋ! ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ (ਭਾਵ-ਗੁਰੂ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਕਮਾਉਣ ਨਾਲ) ਹਉਮੈ ਰੋਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹੋਏ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਨਹੀਂ; ਪ੍ਰਭੁ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ (ਹਾਜ਼ਰ ਨਾਜ਼ਰ) ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਰਨ ਲੈਣੀ ਨਹੀਂ; ਗੁਰੂ ਦਾ ਸ਼ਬਦ, ਉਪਦੇਸ਼ ਕਮਾਉਣਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮਨਮੁਖ, ਸਾਕਤ ਬਣੇ ਰਹਿ ਕੇ ਗੁਰਬਾਣੀ, ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ, ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ’ਤੇ ਕਿੰਤੂ ਪ੍ਰੰਤੂ ਕਰਨਾ ਹੈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਹਉਮੈ ਰੋਗ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ‘‘ਮਨਮੁਖ ਮੈਲੇ ਮਲੁ ਭਰੇ, ਹਉਮੈ ਤਿ੍ਰਸਨਾ ਵਿਕਾਰੁ॥’’ ਮ:੩/੨੯॥ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਮਲੀਨ ਮਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲਿਬੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਉਮੈ ਤੇ ਲਾਲਚ ਦਾ ਰੋਗ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਹਉਮੈ ਰੋਗੀ (ਮਨਮੁਖ, ਸਾਕਤ) ਖ਼ੁਦ ਤਪਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਖਤ ਪਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਏ ਵਖਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਇੱਕੋ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰੀ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖੀ ਜਾਏ। ‘‘ਕਬੀਰ ਸਾਕਤ ਸੰਗ ਨ ਕੀਜੀਐ, ਦੂਰਹਿ ਜਾਈਐ ਭਾਗਿ॥’’ ੧੩੭੧॥

ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀਆਂ

0

ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀਆਂ

ਸ. ਸੁਖਵਿੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ

ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀਆਂ, ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰ ਸੇਵਾਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਸੰਗਤਾਂ ਵਾਸਤੇ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੀ ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਤੇ ਅਸਲ ਅਧਿਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੇਵਾਦਾਰਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਰ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦਾ ਟਰੱਕ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਓਹ ਸਿਰਫ਼ ਡਰਾਈਵਰ ਹੀ ਹੈ, ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਟਰੱਕ ’ਤੇ ਕੋਈ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਟਰੱਕ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਡਰਾਈਵ ਕਰਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਣਾ ਹੈ, ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਬੀਮਾ ਸਕੀਮ ਕਦੋਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਹੜੇ ਪੇਪਰ ਦੀ ਲੋੜ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੋਰ ’ਤੇ ਹੈ, ਡਰਾਈਵਰ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਹੀ ਰੱਖੇ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਅਣਗਹਿਲੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਉਸ ਡਰਾਈਵਰ ਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਟਰੱਕ ਪ੍ਰਤੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਇੱਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਡਰਾਈਵਰ ਹੈ ਅਗਰ ਕੋਈ ਡਰਾਈਵਰ ਟਰੱਕ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਲਕੀਅਤ ਜਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮਾਲਕ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੇਗਾ ਤੇ ਕੰਮ ’ਤੋਂ ਵੀ ਹਟਾ ਦੇਵੇਗਾ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮੇਟੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਗਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਹੈ ਭਾਵ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨਿਭਾਉਣਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ’ਤੇ ਕਾਬਜ਼ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਲੇਕਿਨ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਜੋ ਆ ਰਿਹਾ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਨੁਸਾਸਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹਾਂ, ਇਸ ’ਤੋਂ ਵਿਪ੍ਰੀਤ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਕੋਣ ਹਨ? ਕਮੇਟੀਆਂ ਜਾਂ ਸੰਗਤਾਂ?

ਸੰਗਤਾਂ ’ਤੋਂ ਖਿਮਾ ਜਾਚਣਾ ਕਰਨ ’ਤੋ ਉਪਰੰਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਸੰਗਤਾਂ ਹੀ ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੱਦ ਤੱਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹਨ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਸੰਗਤਾਂ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਕਮੇਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਸੰਗਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ’ਤੋਂ ਪਾਸਾ ਵੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਸੰਗਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੋਰ ’ਤੇ ਮੈਂਬਰ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਚੋਣਾਂ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਦਿਨ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਆਪਣਾ ਬਣਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ ਤੇ ਯੋਗ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ (ਸੇਵਾਦਾਰਾਂ) ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸਾਡਾ ਨਿੱਜੀ ਸਬੰਧ ਜਾਂ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਗੁਰੂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਜਾਗਰੂਕ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੋਟਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤਾਂ ਢਿੱਲ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਆਪਣੇ ਧੰਦਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੋਣਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਵੀ ਕਦੇ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਵੋਟਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਾਰਮਿਕ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੀ ਚੋਣ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਫਿਰ ਵੀ ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਗਲ ਪਈ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਗਰ ਅੱਜ ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਦਿਨ ਬਰ ਦਿਨ ਵਿਗੜ ਰਹੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰੋਲ ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਫਿਰ ’ਤੋਂ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਵੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸਹੀ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਅਜੋਕੇ ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਵੱਲ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਦੇਖ ਕੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੀਆਂ ਕਮੇਟੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰਮਤਿ ਸੋਝੀ ਵਾਲੇ ਕੁੱਝ ਕੁ ਸੱਜਣ ਮਿਲਣਗੇ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਕਮੇਟੀਆਂ ਸਿੱਖੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸੱਜਣਾ ’ਤੋਂ ਹੀ ਵਾਂਝੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਮੰਦ ਭਾਗੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਸਿਖੀ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕੇ ਨਿਘਾਰ ਲਈ ਅੱਜ ਇਹ ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀਆਂ ਹੀ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ’ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰ ਲਵੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਰਾਸਾ ਹੀ ਹੱਥ ਲੱਗੇਗੀ ਭਾਵ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਡਰਾਈਵਰ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੀ ਕਦੇ ਕੋਈ ਕੰਪਨੀ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਆਪਣਾ ਟਰੱਕ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋੋਰ ਗੱਡੀ ਉਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਡਰਾਇਵਰ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਦੇਵੇਗਾ ਜਿਸ ਕੋਲ ਕੋਈ ਤਜਰਬਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਡਰਾਵਿੰਗ ਦਾ? ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ। ਅਗਰ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਦੁਕਾਨ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵੋਗੇ ਜਿਸ ਕੋਲ ਦੁਕਾਨ ਦੀ ਦੇਖ-ਭਾਲ਼ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਤਜਰਬਾ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਸਮੇਂ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਾਂ ?

ਤੁਸੀਂ ਦੇਖੋ, ਕਿ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਵਿਭਾਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਅਲੱਗ, ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਅਲੱਗ, ਗਣਿਤ ਦਾ ਅਲੱਗ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਕੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵਿਭਾਗ ਦਾ ਇੰਚਾਰਜ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇ ’ਤੋਂ ਅਨਜਾਣ ਹੋਵੇ ? ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਭਾਵ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਵਿਗਿਆਨ ਵਿਭਾਗ ਦੀ ਦੇਖ-ਭਾਲ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਅਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਵਿਭਾਗ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕੇਗਾ। ਇਹ ਸਭ ਦੱਸਣ ਅਤੇ ਲਿਖਣ ’ਤੋਂ ਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਮਹਿਕਮੇ ਜਾਂ ਦੁਕਾਨ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਯੋਗਤਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਅਗਰ ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਲਕਸ਼ ਕੀ ਹੈ ?

ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਲਕਸ਼ ਸੀ/ਹੈ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਰ। ਸਿੱਖੀ ਤਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੋਵੇਗੀ ਅਗਰ ਪ੍ਰਚਾਰ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਮਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਯੋਜਨਾਬਧ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਤਾਂ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਣ, ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਵੀ ਹੋਣ। ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੇ ਹੀ ਸਿੱਖੀ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਵਾ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਬਿਨਾ ਸਰੂਪ ’ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਸਿੱਖੀ ਹੈ? ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਆਪ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਆਦੀ ਹਨ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨਗੇ ਜਾਂ ਕਰਵਾਉਣਗੇ? ਕੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਵੀ ਸਿੱਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਅਪਣਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਆਪਣੀ ਕੌਮ ਦੇ ਪਤਵੰਤੇ ਤੇ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਸੱਜਣ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸੁਣੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੇਖਣ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਹੋਣਾ ਹੀ ਜਰੂਰੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਿੱਖੀ ਸਰੂਪ ਦਾ, ਭਾਵ ਅਗਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਪੜ੍ਹਿਆ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ? ਪ੍ਰਬੰਧ ਤਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਸਿਖ ਹੋਣਾ ਜਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਵੈਸੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਸਿੱਖਾਂ ’ਚ ਹੀ ਹੈ ਹੋਰ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੀ ਕਿਸੇ ਮਸੀਤ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਐਸੇ ਬੰਦੇ ਕੋਲ ਹੈ ਜੋ ਕਹਿਣ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮੁਸਲਿਮ ਹੋਵੇ ਪਰ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੂਰ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ? ਅਜਿਹਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਬਾਕੀ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਆਪਣੇ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ ਭਾਵ ਬਿਲਕੁਲ ਧਿਆਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਜਿਸ ਦੇ ਫਲਸਰੂਪ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗੇ, ਸੂਝਵਾਨ, ਗਿਆਨੀ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਗਰ ਹੁੰਦਾ ਵੀ ਹੈ ਤਾਂ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਬਣਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਨਿਰੋਲ ਗੁਰਮਤਿ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਸਕੱਤਰ ਹੀ ਮੋਨੇ ਤੇ ਨਸ਼ੇੜੀ ਹੋਣਗੇ ਜਾਂ ਬਾਹਰੋਂ ਸਿੱਖ ਅੰਦਰੋਂ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਚਾਪਲੂਸ, ਆਮ ਜਨਤਾ ਲਈ ਹੰਕਾਰੀ, ਘਮੰਡੀ, ਗੋਲਕ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯੋਗ ਨਿਸਕਾਮ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ’ਚ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਖੜੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਕਿਸ ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ? ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਮਜਬੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਦਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿੱਖ ਹੀ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪ ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ’ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਸੱਖਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜਬੂਰ ਤੇ ਗ਼ਰੀਬ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਦਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਉਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਭਾਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕਈ ਥਾਂਵਾਂ ’ਤੇ ਮੈਂ ਖੁਦ ਗਵਾਹ ਹਾਂ ਕਿ ਪ੍ਰਧਾਨ ਜਾਂ ਸਕੱਤਰ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਦਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜ਼ਿਮੀਂਦਾਰ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਦੇਸੀ ਕਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਦੀ ਨਿਜ਼ੀ ਰੰਜ਼ਸ ਵਾਲੇ ਬੰਦਿਆਂ ਕੋਲ ਬਹਿਣ ਖਲੋਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਦਿੰਦੇ। ਹੁਣੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਉਸੇ ਪਾਰਟੀ ਨੂੰ ਸਪੋਰਟ ਕਰਨਗੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਜਾਂ ਸਕੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਕਰਨ ’ਤੇ ਕਈ ਮਜਬੂਰ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਾਂ ਅਤੇ ਸਕੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੇਸ਼ੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਸ ਲਈ ਅਗਰ ਕਮੇਟੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਸੂਝਵਾਨ ਸੱਜਣ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਦ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਅਪਣਾਇਆ ਵੀ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਹੀ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਆਮ ਲੋਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਕਈ ਜਗ੍ਹਾ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਉਹ ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ’ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਰਤ ਤਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਲਈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਪਾਹੁਲ ਖੰਡੇ ਦੀ ਲਈ ਹੋਵੇ (ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਮਜਬੂਰੀ ਕਾਰਨ ਭਾਵ ਇਲਾਕੇ ’ਚ ਅੰਮਿ੍ਰਤਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਦੌਰਾਨ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਸਿੱਖੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਣ), ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਨਸ਼ਾ (ਭਾਵ ਦਵਾਈ ਦੇ ਤੋਰ ’ਤੇ ਵੀ) ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਣ, ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਹੋਣ, ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ (ਇੰਗਲਿਸ਼ ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ) ਦਾ ਗਿਆਨ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਇਸ ’ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਪੱਖੋਂ, ਇਤਿਹਾਸ ਪੱਖੋਂ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਗੁਰਮਤਿ ਦਾ ਤੁਲਨਾਤਮਿਕ ਭਾਵ ਸਮਝਦੇ ਹੋਣ, ਰਹਿਤ ਮਰਿਆਦਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹੋਣ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਲਾਲਚੀ ਨਾ ਹੋਣੇ, ਪੰਥ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ, ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰ ਨਾ ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਰਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਾਮਦ ਕਰਦੇ ਹੋਣ ਭਾਵ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਬੁਲਾ ਕੇ ਸਿਰੋਪੇ ਨਾ ਦੇਈ ਜਾਣ। ਯੋਗ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰਮਤਿ ਦੀ ਸੋਝੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਹ ਚੰਗੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਰੱਖਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਹਿ ਕੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਕਰਨਗੇ, ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਸਿਖਣਗੇ, ਉੱਚੇ ਸੁੱਚੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਮਾਇਆ ਦਾ ਸਹੀ ਉਪਯੋਗ ਕਰਨਗੇ ਸਭ ’ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਗਤਾਂ ਦੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਸਮਝਣਗੇ, ਨਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਅਜਿਹੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਕਾਰਨ ਸੰਗਤਾਂ ’ਚ ਏਕਤਾ ਬਣੀ ਰਹੇਗੀ। ਆਮ ਜਨਤਾ ਦਾ ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ’ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸਵਾਸ ਬਣੇਗਾ, ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਨਿਰੋਲ ਪ੍ਰਚਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗਾ, ਗੋਲਕ ਪਿੱਛੇ ਸੁਆਰਥੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਾਰਨ ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਦੀ ਹੋ ਰਹੀ ਬਦਨਾਮੀ ਬੰਦ ਹੋਵੇਗੀ, ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਣਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਹੱਕ ਮਿਲੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਣਦਾ ਹੱਕ ਮਿਲੇਗਾ ਤਾਂ ਆਰਥਿਕ ਲੋੜਾਂ (ਮਾਯਾ) ਲਈ ਮਨਮਤਿ ਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਬੰਦ ਹੋਵੇਗਾ, ਗੈਰ ਸਿਧਾਂਤਕ ਅਰਦਾਸਾਂ, ਪਾਠ ਆਦਿ ਬੰਦ ਹੋਣਗੇ।

ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਂ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਅਗਰ ਸੰਗਤਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ। ਵਰਤਮਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਢਾਂਚੇ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਸਮਝ ਹੋਣੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਅਗਰ ਸਿੱਖੀ ਹੀ ਨਾ ਰਹੀ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਨਸਲਾਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ। ਵੋਟ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਹੁੰਮ ਹੁਮਾ ਕਿ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਹੀ ਉਮੀਦਵਾਰ ਚੁਣਨੇ ਪੈਣਗੇ, ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਕਿ ਕੌਣ ਨਰਾਜ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਤਾਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਵਿਖਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਗੁਰੂ ਸੂਰਮੇ ਅੱਗੇ ਕਾਹਦਾ ਡਰ? ਪੰਥ ਦਾ ਨਿਮਾਣਾ ਜਿਹਾ ਦਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਬੇਨਤੀਆਂ ਮੈਂ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਓ, ਹੰਭਲਾ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੀਏ।

Most Viewed Posts