ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ

0
385

ਕਾਵਿ-ਉਡਾਰੀਆਂ 

      ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ 

_  ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ( U.S.A)

 

ਆਪਣਾ ਆਪ ਭੁਲਾਇਆ ਨਾ ਗਿਆ,

ਵਿਛੋੜੇ ‘ਚ ਇੱਕ ਅੱਥਰੂ, ਵਹਾਇਆ ਨਾ ਗਿਆ ।

ਕਿਹੜਾ ਮੂੰਹ ਲੈ ਬੋਲੇ ਗੁਣ ਵਿਹੂਣ ?

ਅੰਦਰਲਾ ਤੈਥੋਂ ਲੁਕਾਇਆ ਨਾ ਗਿਆ ।

              ……………

ਦਿਲ ‘ਚ ਕਿਉਂ ਅੱਗ ਜਿਹੀ ਲੱਗ ਆਈ ?

ਬਿਰਹੁ ਦੀ ਅੱਜ ਫਿਰ ਬੱਦਲੀ ਛਾਈ ।

ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕਿਉਂ ਬਣੇ ਮੌਸਮ ਵਸਲ ਦਾ ?

ਯਾਦ ਦਾ ਪੱਲਾ ਫੜਿਆਂ ਹੀ, ਮਿਲਦਾ ਸਾਈਂ ।

          …………….

ਗਰੀਬ ਲਈ ਵੱਡੀ ਹੈ ਭੁੱਖ ।

ਅਮੀਰ ਨੂੰ ਕਿਥੋਂ ਮਿਲੇ ਸੁੱਖ ?

ਹਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੀ ਰੋਣਾ,

ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਵਿਛੋੜਾ ਬਣੇ ਦੁੱਖ ।।

        …………….

ਤੂੰ ਤੇ ਮੈ, ਮੈ ਤੇ ਤੂੰ, ਇੱਕ ਹੀ ਹਾਂ ਨਾ, ਕਿਉਂ ?

ਤੂੰ ਬੇਅੰਤ ਸਾਗਰ, ਮੈ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਬੂੰਦ,

ਤੂੰ ਜੇਕਰ ਹੈ ਗੁਲਸ਼ਨ, ਮੈ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ।

ਤੂੰ ਖੜਾ ਪਹਾੜ ਬਣਿਆ, ਮੈ ਹਾਂ ਕੰਕੜ ਸੜਿਆ,

ਇੱਕੋ ਅਸਲੇ ਦੇ ਹਾਂ ਚਾਹੇ, ਪਰ ਮੈ ਤੈਥੋਂ ਵਿਛੜਿਆ ।

          ……………..

ਨੇਤਰਾਂ ‘ਚ ਅੱਥਰੂ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਨੇ !

ਗੱਲ ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਭਾਉਂਦੀ ।

ਤੇਲ ਮੁੱਕਿਆ, ਬੁਝ ਗਈ ਬੱਤੀ,

ਹੁਣ ਕਿਉਂ ਜਿੰਦੇ ਪਛਤਾਉਂਦੀ ?

ਦੋ ਹੀ ਡਿਗ ਪੈਂਦੇ ਸਾਈਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ,

ਜਨਮਾਂ-ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਮੈਲ ਧੁਲ ਆਉਂਦੀ ।

           ……………

ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਬਣ ਆਇਆ ਅਹਿਸਾਸ,

ਸੁਣੋ ਪਿਆਰਿਓ !  ਮੇਰਾ ਵੀ ਇਤਿਹਾਸ ।

ਮੈ ਸਾਂ, ਇੱਕ ਨਿਰਮਲ ਸੁੱਚਾ ਮੋਤੀ,

ਕਰਮ ਆਪਣੇ ਸਦਕਾ ਟੁੱਟ ਆਇਆ ।

ਮਿਲੇ ਹਰ ਯੁੱਗ ‘ਚ ਮੌਕੇ ਮੈਨੂੰ,

ਹਰ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਭਾਰ ਚੜਾਇਆ । 

ਆਖਰੀ ਵਾਰੀ “ਪ੍ਰੀਤ” ਹੁਣ ਕਰੋ ਦੁਆ,

ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਮੇਰਾ ਆਵਣ ਜਾਇਆ ।

46370cookie-checkਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ